ΨΑΘΥΡΑ ΟΝΕΙΡΑ...

Tα πάντα και οι πάντες γύρω της φώναζαν φύγε... όσο είναι ακόμα καιρός... και με όσο κουράγιο σου έχει απομείνει...
Αλλά είναι σαν μια ανώτερη δύναμη να κρατάει καθηλωμένη τη ψυχή της στην αναπηρική καρέκλα...

δεν έχει δική της βούληση....

αυτή η ψυχή που πάντα έδινε ψυχή σε όλους τους άλλους...

αυτή ψυχή που πάντα παρηγορούσε με ένα γλυκό χάδι

με ένα τρυφερό φιλί...

με μια ζεστή αγκαλιά...

με μια παράξενη δύναμη που αντλούσε πάντα από τα αγνά της συναισθήματα

Τώρα....Βουλιάζει...

δε τη βλέπεις

δεν την ακούς...

φωνάζει σιωπηλά μόνο επειδή

σε κανένα σχολείο δε τη δίδαξαν ποτέ τον τρόπο να εκλιπαρεί για βοήθεια...

Πάντα θεωρούσε τα δικά της ζητούμενα σπάνια. Πως τα απλά πράγματα που ήθελε δεν υπάρχουν στη σημερινή εποχή. Και τόσο καιρό οι άνθρωποι και οι σχέσεις αυτό της έδειξαν....

Ψίθυροι οι σκέψεις της....
μα δε φωνάζει

Δεν εχει δύναμη, δε θέλει να γυρίσει να τη δουν να ματώνει....

Αν και θα θελε ένα φιλικό χάδι, έτσι για αλλαγή....
Όχι λέξεις, όχι συμβουλές, όχι κρίσεις ή επικρίσεις.

Σιωπή και άγγιγμα να απαλύνει τη θλίψη....

Προσεκτικά τύλιξε με το βελούδο της ψυχής της το κρυστάλλινο όνειρο...
Το κατέθεσε απαλά στην ψυχή του... με την υπόσχεση της συνέχειας...
και κράτησε το ζεστό κίτρινο του ήλιου να της φωτίζει τις μέρες....

να μπορέσει ν'αντέξει την απουσία του...