Παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή σου και τι βλέπεις να συμβαίνει....?

Ώρες, ώρες δεν ξέρω πως με αντέχω...

Νιώθω τη ψυχή μου βουβή... να μην μπορεί να σε φτάσει...
Κι όλο πνίγομαι σε μια άβυσσο που δεν έχει τελειωμό...
Το μόνο που κάνω είναι να με αγνοώ...
Κι όμως... δεν αντέχω άλλο την απουσία σου απ’τη ζωή μου,
απ’ τα όνειρά μου, απ’ την ψυχή μου την ίδια....

Μου λείπεις...μέσα στα σύννεφα που ταξιδεύουν τη ψυχή μου...

Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι το αίμα μου να κυλάει στις φλέβες μου, γρήγορο και καυτό.
Παίρνω λίγη από την κάψα του και ξεκινάω να αναλύω την αιτία της θλίψης μου

~~ A Γ Α Π Η ~~

Στη στέλνω έτσι....
Τρία φωνήεντα, δύο σύμφωνα.
Ανισόρροπη η ίδια, ανισόρροποι και εμείς που την πιστεύουμε.
Ποτέ δεν την ανέλυσα, ποτέ δεν την διύλισα.
Κι όμως....μέσα της κολύμπησα και πνίγηκα.....

Περνάς από το μυαλό μου.
Η όψη σου κατακλύζει τις εικόνες μου και η μυρωδιά σου καταλύει τις αντοχές μου. Έτσι σε θυμάμαι τις ώρες της μοναξιάς μου. Θέλω να σε αγκαλιάσω, να σε κρατήσω σφιχτά και να σε προστατέψω απ’ όλους και απ’ όλα.

ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ....

Ανοίγω τα μάτια.
Επανέρχομαι στη σκληρή πραγματικότητα της απουσίας σου

Τελικά τι είναι η Αγάπη?

Απουσία,,,,,,,

ή Παρουσία.....?