«Προσπαθώ να μην απογοητεύσω τους άλλους, όσον αφορά όμως τον εαυτό μου δεν μπορώ ν’ αποφύγω την απογοήτευση.» Όλιβερ Γκόλντσμιθ

Δεν θυμάμαι ποιά ήταν η τελευταία φορά που έβαλα σε μια σειρά τις σκέψεις μου

Χάος επικρατεί σε τόσο μικροσκοπικά κύτταρα, που μια εικόνα μονο φτάνει να ερεθίσει τις λειτουργίες τους
Μια λέξη μονο αρκεί να αφυπνίσει κάθε τι παλιό και ξεχασμένο

Μια αναγέννηση...
Ενας θάνατος
Μια χαρά
δυο λύπες...

Μια συνεχόμενη επανάληψη στο μυαλό μου

Δεν θυμάμαι, όμως, πότε ηταν η τελευταια φορά που άνοιξα τα μάτια μου και μου είπα
"Καλημέρα" σήμερα είναι μια όμορφη ημέρα...

Μεσα μου ανέκαθεν έτρεφα προσδοκίες ....
νιώθω πως το παιδί μέσα μου παραχωρεί οριστικά τη θέση του στη συγκροτημένη γυναίκα...
Έπαψα να μετράω πλέον τ΄άστρα...
όταν ήμουν μικρή θυμάμαι η γιαγιά μου πάντα μου ελεγε... παιδάκι μου μη μετράς τ'αστέρια θα γεμίσουν μερμηγκάκια τα χεράκια σου
κ εγώ γεμάτη ανέμελη πρόκληση πήγαινα κόντρα σε κάθε τι.... μερμηγκάκι.... φυσικά δεν έπαψα να τα μετράω επειδή ...φοβήθηκα... χαχα...
ο λόγος ήταν ότι ο ουρανός μου τα είχε τόσο καλά κρυμμένα....

Ξέχασα πως είναι η μυρωδιά της άνοιξης...
εκείνη η θεσπέσια μυριωδιά των ανοιξιάτικων λουλουδιών που γέμιζε τα πνευμόνια μου... αισιοδοξία.... δε πήρα καν χαμπάρι πότε ήρθε κ έφυγε...
τόσο βιαστική ήτανε...
Ξέχασα επίσης και τη μυρωδιά από το νοτισμένο χώμα από το πρωτοβρόχι του φθινοπώρου... αυτο που σου θύμιζει ότι η εποχή του καλοκαιριού της ψυχής σου πρόκειται ν'αλλάξει άρδην

Ξέχασα και πως ειναι να κοιμάμαι μόνη τα βράδια...
Και η αίσθηση αυτή με ξενίζει
Σαν να το ζω για πρωτη φορά
Χωρίς καμια ανάμνηση απο το τότε....
Τελικά ένα «Μου λειπεις ή πως είσαι πως περνάς»
δε μου είναι αρκετό
Τι είναι αρκετό ομως?

Μιλάω σε σένα που έχεις κρύψει όλα τα αστέρια από τον ουρανό μου
Εσένα που ειναι δύσκολο να σε βγάλω απο τη σκέψη μου προς το παρόν...
πρόσεξέ με όμως.... όχι ακατόρθωτο

Ενω παλεύω να σε παρατήσω και σένα
Για να φτάσω το δικό μου Χειμώνα

κοντεύω να γίνω η ιδια μια παρατημένη σκέψη

Να μην ξεχάσω να σκεφτώ....
Να μην σκέφτομαι γιατι μετά.. πως θα ξεχάσω...?
σκ@τ@ κουβάρι όλα μες το μυαλό μου...

Κλέινω τα μάτια μου και παλεύω με τους πόθους μου και τις νοσταλγίες μου

Εκει ειναι το παρελθον που ήμουνα...
Δεν υπάρχει λόγος να δακρύζω
Ολα τέλειωσαν
ή
Ολα τώρα αρχίζουν?
φτάνει να σε αφήσω πίσω....
Δεν ηταν και ούτε είναι δειλία....ειναι κατι παραπάνω απο θέληση...

Ισως κάποτε να βρω το κουράγιο να αναιρέσω & να ανατρέψω τους κανονες της δικής μου λογικής
αν καταφέρω να ξεπεράσω τις τύψεις απο τις παράπλευρες απώλειες..

Νομίζω δεν έχω πια ουτε άλλα δάκρυα.. ούτε λυγμούς...
Εχω την αίσθηση όμως ότι απόψε

σκότωσα τις αναμνήσεις μου





Aντε...Γεια......