Οσο περισσότερο προσπαθείς να με πληγώσεις...... τόσο καταφέρνεις το ακριβώς αντίθετο....Oι άνθωποι που μπορουν να μας πληγώσουν πιο πολυ απο τον καθένα είναι μονάχα εκείνοι που τους δώσαμε το μεγαλύτερο περιθώριο να το κάνουν....
Δεν σε πληγώνει και δε σε προδίδει κανείς πέρα απο ότι όλοι εκείνοι μαζί που εσύ το επέτρεψες.... πέρα από ότι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.....
Δεν είναι ο άλλος που φταίει γιατί φέρθηκε σκάρτα εσύ που τον είδες μέσα από τα δικά σου μάτια και πίστεψες σε κάτι που δεν ήταν, γιατί απλά σε βόλευε.
Δεν σε προδίδει αυτός που σήμερα είναι μαζί σου και αύριο δεν σε θέλει....
Τα σημάδια ορατά από την αρχή...αλλά ο φτερωτός θεός δυστυχώς δε κάνει διακρίσεις....
Πλάσατε ο ένας τον άλλον όπως θα θέλατε να είστε και ξεχάσατε να δείτε πως πραγματικά είστε.. ..
Ορίσατε όρια ό ένας στον άλλον χωρίς να μπείτε στην διαδικασία να ρωτήσετε μα είναι αυτά τα όρια του.... ή εγώ κρίνω πως είναι;;
Δεν σε πρόδωσε κανείς εσύ πρόδωσες τον εαυτό σου για να έχεις κάτι που δεν θα μπορούσες αλλιώς...
Η ζωή είναι πολύ απλή κι όμως .....εμείς την κάνουμε δύσκολη, περιμένουμε από τους άλλους πράγματα που ούτε εμείς δεν θα κάναμε ,όμως τα περιμένουμε...
Aποζητάμε αυτό που δεν έχουμε και έχουμε αυτό που δεν θα θέλαμε...
Μετά παραπονιόμαστε γιατί μας φταίνε οι άλλοι..... πάντα οι άλλοι....
Και η ζωή συνεχίζετε χωρίς ποτέ κανείς να υπολογίζει την οδύνη σου.... τις ευαισθησίες σου...την ευάλωτη πλευρά του χαρακτήρα σου που απο ηλιθιότητα ξέχασες να θωρακίσεις....
και εσύ πάντα κατηγορείς τις λάθος επιλογές σου και τα λάθη του παρελθόντος σου
Γ Ι Α Τ Ι Ι ;;;;;
Να σου πω το γιατί.... ;;;;;; μόνο που θα πρέπει να το αντέξεις........
γιατί δε θέλεις να συνειδητοποιήσεις την απλή λογική του...
ΣΕ ΕΠΛΑΣΑ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ....ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ......
Σ'αγάπησα όχι γι αυτο που μπορούσες εσύ να μου δώσεις αλλά γι αυτό που ήθελα & περίμενα εγώ να μου δώσεις ... (πόσο εγωϊστικό ακούγετε τελικά....)
Με πρόδωσες γιατί δεν ήσουν αυτό που είχα πλάσει αρχικά στο μυαλό μου ότι είσαι.... ΜΙΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ...
Αλλά τελικά ένα πράγμα να ξέρεις....δε μπορείς και δεν εχεις τη δύναμη να με πληγώσεις περισσότερο ..... ο διακόπτης είναι στο OFF και τα ρολά κατεβασμένα....
είσαι ο ΚΑΝΕΝΑΣ πλέον για μένα....
Λυπάμαι αλλά δεν σε θυμάμαι....κι όσο κι αν προσπαθώ να αναμοχλεύσω αναμνήσεις..... πράγμα περίεργο..... ένα κενό συναντάω μόνο...... με όλες τις αισθήσεις ερμητικά κλειστές...
Είμαστε ξένοι....... γιατί απλά δεν γνωριστήκαμε ποτέ......
Τα όνειρα είναι για να σε προδίδουν τελικά... να σου υπενθυμίζουν κάθε φορά την πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι και μόνον αυτή.....
3 σχόλια:
Οι άνθρωποι δε γεννιούνται με ταμπέλες. Πώς τις αποκτούν αλήθεια; Ποιος και με τι κριτήρια κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους; Μήπως οι πράξεις μας γίνονται ταμπέλες στη ζωή μας; Κι αν κάναμε λάθος; Αν θέλουμε να πετάξουμε τις ταμπέλες από πάνω μας; Πώς αυτές μπορούν να χαρακτηρίσουν τη ψυχή, το είναι μας; Γιατί να μας ακολουθούν για πάντα; Θέλω να ζήσω χωρίς ταμπέλες. Είμαι αυτή που είμαι με λάθη και πάθη. Αυτό είμαι. Αν αλλάξω, θα αλλάξω για μένα. Εγωισμός; Μα, αν αλλάξω για σένα, θα είμαι ένα ψέμα. Ένα ψέμα που θα πλακώνει τη ψυχή μου και θα με μετατρέπει σε κάτι που δεν είμαι. Και κάποτε, θα θελήσω να ανασάνω ελεύθερα.
Ο έρωτας είναι τυφλός. Έτσι δε λένε; Βλέπει τα πάντα λαμπερά γύρω. Όταν όμως τα φώτα σβήσουν, τι μένει; Μια άδεια αυλαία. Και κάποιος να στέκεται εκεί πάνω μονάχος περιμένοντας για άλλη μια φορά το χειροκρότημά μας. Δεν είναι όμως πια ο πρωταγωνιστής, έχει γίνει κομπάρσος. Στέκει γυμνός από τα λαμπερά ενδύματα με τα όποια τον ντύσαμε - ίσως και χωρίς να το ζητήσει. Και φαίνεται τόσο ξένος, τόσο μακρινός, τόσο άγνωστος. Είναι προδοσία αυτό; Μήπως δεν έπαιξε καλά το ρόλο του; Τότε; Γιατί ξαφνικά μας φαίνεται λίγος, γιατί αυτό το αίσθημα της προδοσίας; Γιατί τυφλωθήκαμε από την πρωτινή του λάμψη. Δεν κοιτάξαμε το γήινο, αυτό που ήταν και είναι. Δε μας έφτανε, δεν ήταν αρκετό. Τον πλάσαμε τέλειο για να τελειοποιηθούμε μέσα απ' αυτόν. Κι όταν τα φώτα σβήνουν, μαζί με τη δικιά του γύμνια, αντικρύζουμε και τη δική μας φτώχια. Κι αισθανόμαστε προδομένοι απ' τις μεγάλες προσδοκίες μας...
Τα όνειρα δε σε προδίδουν. Είναι τόσο τέλεια, που καμιά πραγματικότητα δε μπορεί να ανταγωνιστεί μαζί τους ...
Oταν καποιος κάνει ονειρα σημαίνει ότι ελπίζει, προσμένει, λαχταράει... αφήνεται... ορισμένες φορές τολμάει και να περάσει τη διαχωριστική γραμμή αλλά στο τέλος πάντα πληγώνεται... έργο χιλιοπαιγμένο...
το τέλος σπάνια έχει το happy end του ονείρου...
δεν σε πληγωνε κανεις
δεν σε προδιδει κανεις
εσυ προδιδεις και εσυ πληγωνεις τον εαυτο σου..
δεν ξερω γιατι το κανουμε
καμια φορα ειναι πιο ευκολο να πιστεψεις καποιον αλλο παρα τον ιδιο σου τον εαυτο..
και ετσι πλαθεις ενα αλλο συμπαν
μενεις τυφλος
κουφος..
ανικανος να αντιληφθεις ποια ειναι η πραγματικοτητα
κοιμασαι..
και οταν ερχεται η μερα να ξυμπνησες..
ειναι αφορητα οδυνηρο..
κανεις αλλος δεν εφταιξε
μονο εσυ..
και αυτη
ειναι η χειροτερη ηττα
να καταλαβαινεις πως δεν αγαπησες
ΕΣΕΝΑ..
ουτε μια στιγμη..
πως να σε αγαπησουν οι αλλοι..
φιλια!
Δημοσίευση σχολίου