Είναι αλήθεια άραγε ότι χρειαζόμαστε μια αιωνιότητα για να ζήσουμε και μία αιωνιότητα για να θυμόμαστε όλα όσα ζήσαμε...;;Noιώθω γεμάτη θα μπορούσα να πω και ...χωρίς παράπονο....απο τη γλυκόπικρη γεύση της ζωής
Καλώς ή κακώς ποτέ δεν επεθύμησα περισσότερα απο αυτά που ήξερα εκ των προτέρων ότι θα μπορούσα να έχω...άλλωστε η ζωή είναι ένας αέναος αγώνας να βιώσουμε όσα περνούν απ'το μυαλό και την καρδιά μας....
Θα ήθελα να μπορούσα να μετανιώσω για πράγματα που έχω ζήσει και όχι γιατί επέλεξα να μην τα ζήσω όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία....
Το σήμερα είναι πολύ προσωρινό...και το αύριο...πολύ μακρινό....κι όλοι εμείς τελικά μικροί και ανήμποροι στον κυκεώνα των αισθήσεων και των παραισθήσεων που μας κατακλύζουν...
Ξυπνάω καθημερινά με φόβο εν μερει και αδημονία απ'την αλλη για το τι μου επιφυλάσσει η καινούργια ημέρα...
Ο φόβος είναι κυρίως για αγαπημένα πρόσωπα...που δε μπορώ να διανοηθώ ότι θα περάσει μια ημέρα χωρις να τους βλέπω να χαμογελάνε ή χωρίς να ....μη νοιώθω (τους μακριά μου) χαρούμενους... & ευτυχισμένους.
Την αδημονία την κρατάω για εμένα... αλλοτε εκπλήσσομαι ευχάριστα ενίοτε και δυσάρεστα...
Αλλά έτσι είναι η ζωή... δε μπορεί να μας δίνει μονο χαρές η ρημάδα...πρέπει να κρατηθεί και η ισορροπία μη ξεχνάμε, η αρμονία και η τάξη των πραγμάτων....
Ισως να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε ΧΩΡΙς τα δεδομένα της μέχρι τώρα ζωής μας, τότε είναι που θα εκτιμήσουμε την κάθε στιγμή το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο μάλλον που μας χαρίστηκε, επειδή δυστυχώς δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η μηχανή του χρόνου και αυτός ο άτιμος μας πάει μόνον μπροστά....
Kάθε άνθρωπος στη ζωή μου..... κι ένας σταθμός της......
"Εμαθα τόσα πολλά από τους ανθρώπους..για τους ανθρώπους" (Gabriel Garcia Markes)
Αλλά κανείς απ' όλους αυτους δε μ'εμαθε πως να τιθασεύω τις δικές μου φοβίες (Thats Dest1nys). Επειδή μ'αυτές συνήθως ερχόμαστε αντιμέτωποι μόνο σε ανύποπτο χρόνο... εκεί που νομίζoυμε πως έχουμε εξοικειωθεί με πράγματα,καταστασεις, αντιλήψεις... άλλο τόσο αντιλαμβανόμαστε πραγματικά πόσο αδύναμοι είμαστε μπροστά σε οτιδήποτε αναπόφευκτο...
Τελικά δε ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο....
Να ξυπνήσω ένα πρωί και να συνειδητοποιήσω για τα πράγματα που δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να ζήσει απο επιλογή...
ή η σκέψη του πόσο έυκολα μπορώ να περάσω από την ύπαρξη, στην ανυπαρξία...έτσι απλά....
Ας μη ξεχνάμε, όμως και το...
άλλες οι βουλές των ανθρώπων και άλλα ο Θεός κελεύει...
Αnd when the night falls in around me
I don’t think I’ll make it through
I'll use your light to guide the way
Cuz all I think about is....you
2 σχόλια:
Μες της ζωής το μονοπάτι, άλλοτε μοναχικό κι άλλοτε πολύβουο, συναντάμε Ανθρώπους κι ανθρωπάκια.
Κάθε φορά, σε κάθε συνάντηση, κάτι θα δώσουμε, κάτι θα πάρουμε.
Αυτή η διαρκής ανταλλαγή δημιουργεί τις αναμνήσεις μας. Άλλοτε θλιβερές, μοναχικές, άλλοτε ευχάριστες. Αναπολήσεις που προκαλούν πόνο, ή νοσταλγία.
Μα όσο πόνο κι αν έχουν, όση αβάσταχτη νοσταλγία του παρελθόντος, πάντα υπάρχει ένα αυρίο που μας προκαλεί περιμένοντας να μας δώσει κι αυτό κάτι. Μια ανάμνηση, μια νοσταλγία, έναν άλλο πόνο. Οι αναμνήσεις είναι το μόνο που μας απομένει όταν έχουμε χωριστεί από αυτούς που αγαπάμε. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις, ακόμα κι αν μας πονάνε και στις ελπίδες.
Κάποτε ο κύκλος στον οποίο βαδίζουμε, κλείνει κι αφήνει πίσω του ένα κενό. Ένα, για κάθε κύκλο. Κι ένας άλλος κύκλος παίρνει τη θέση του... Άλλος μικρότερος, άλλος μεγαλύτερος...
Κι εκεί, στο τέλος της κυκλικής μας πορείας, ένας νέος δρόμος ανοίγεται. Τι αφήνουμε πίσω; Τι παίρνουμε μαζί μας; Ποιος οδηγεί τα βήματά μας στο ατέλειωτο αυτό ταξίδι; Κανείς δε ξέρει να μας πει.
Όσο όμως υπάρχουν άνθρωποι που μας κρατάν φυλακισμένους στις αναμνήσεις τους, δεν υπάρχει θάνατος. Δεν υπάρχει λησμονιά.
Ζούμε μέσα τους και θα ζούμε για όσο υπάρχει κάποιος που η θύμησή μας του προκαλεί νοσταλγία. Οι αναμνήσεις δεν σκονίζονται...
Έτσι είναι η ζωή και δεν αλλάζει. Γιατί αν δεν υπήρχε θάνατος, δε θα γνωρίζαμε πως ζούμε. Αν δεν υπήρχε ο πόνος, δε θα ξέραμε την ευτυχία.
ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΔΕΙΣ ΑΥΤΟ...
ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΟΒΟΡΑ ΚΑΙ ΒΑΘΕΙΑ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ... ΠΟΥ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Τ'ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΝΟΙΑΞΕΙ... ΚΙ ΟΣΟΙ ΑΦΗΣΩ ΠΙΣΩ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ ΚΑΛΩς Η ΚΑΚΩς
ΠΟΣΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ..? ΑΥΤΟ ΜΕ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΟΤΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΜΑΛΑΚΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΡΟΥΖΕΛ ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ....
Δημοσίευση σχολίου