Με τον καιρό είχε μάθει να στρώνει χαλί στης μοίρας τα πεπραγμένα, ακριβοπληρωμένο με δάκρυα, απογοητεύσεις & μάταιους έρωτες...
Να ξεθωριάζει, ταλαιπωρημένη εικόνα από τα χτυπήματά της, καθώς η δύναμη του καθενός είναι η φροντίδα κάποιου άλλου που ΔΗΘΕΝ πηγάζει μέσα από ειλικρινή και αβίαστα συναισθήματα..
Να στοχάζεται με κυνισμό, πως ο μόνος ειλικρινείς σύντροφος που γνώρισε ποτέ ... είναι ο αντίλαλος της ανάσας της....
Οι νύχτες μάκραιναν περίεργα όταν βάραιναν τους ώμους των λαθών της οι συνέπειες...
Μα εκείνη δεν είχε τίποτα & κανέναν ανάγκη, είχε μάθει να ξυπνά νικητής των άσχημων ονείρων...
Η επιβίωση τη δίδαξε, πως υπάρχει μόνο ένας δρόμος να διαβαίνει...
όχι της δύναμης.... μα αυτός της ανάγκης που κάνει τον άνθρωπο πέτρινο και την ανεμελιά πολυτέλεια...
Και πάντα απαράβατος ο κανόνας της ζωής της....
πως η αγάπη δεν μετριέται με καμιά μονάδα μέτρησης...
Κι εκείνη η αβεβαιότητα για το μέλλον της φώναζε πως το πέρασμα απο τη ζωή έχει χρονικό όριο,
και μόνη σιγουριά που έχουμε είναι πως η αξία του αύριο έχει ένα και μοναδικό μέτρο,
το ίδιο το σήμερα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου