Μας σαγηνεύει, Μας ταξιδεύει, Μας συναρπάζει...

Αγάπη…

Όταν δεν την έχουμε, την αναζητάμε....

Όταν την βρίσκουμε, φοβόμαστε να μην τη χάσουμε

Όταν την έχουμε δε ξερουμε τι να την κάνουμε

Είναι η πηγή της ευχαρίστησης και του πόνου.

Αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποιο απ’τα δύο θα είναι.

Αγάπη…

Μια τόσο μικρή λέξη, εύκολα την γράφεις, δύσκολα την περιγράφεις αλλά ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν

Είναι εκείνη η ματιά που μαθαίνεις ποια μάτια κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει πιο γρήγορα...

Βυθίζεσαι στο χρώμα τους..... το ενστερνίζεσαι και μετά η ζωή κυλάει συγκρίνοντας τα μάτια όλου του κόσμου με κείνα...

Το άρωμα που μαθαίνεις να ξεχωρίζεις στο κορμί που σε σαγηνεύει ανάμεσα σε τόσα....

Το φιλί που μαθαίνεις πως να σε ταξιδεύει... από κάποιον που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν γνώριζες...

Οι στιγμές... γεμάτες συγκινήσεις....

Μοιρασμένες κι όμως τόσο δυνατές...

Δένουν το παρελθόν με το παρόν σου

Σε αφήνουν με παγωμένες αναμνήσεις για το μέλλον....

Ο χωρισμός... Απόρριψη,

να σου μοιάζει μια λύση οδυνηρή...

Να προχωράς ένα βήμα εμπρός, και δύο πίσω.

Και αυτό να σε σκοτώνει λίγο λίγο...

Περνάει ο χρόνος λένε μοιάζει με γιατρό....

Γιατί ξεχνάει το σώμα το χάδι....

Ξεχνούν τα χείλη το φιλί.....

Παύει το σώμα να αναζητά τη λύτρωση...

Και ξεκινά η πρώτη μέρα της...... υπόλοιπης ζωής σου...

Και βγαίνει ξανά ο ήλιος.... αλλά....

ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ...?

Προχωράς και μέρα με τη μέρα αρχίζουν όλα πάλι να έχουν νόημα...

Παρατηρείς ξανά τα πιο μικρά, τα πιο ασήμαντα πράγματα, κι ένα από αυτά καταφέρνει να σου κλέψει ένα χαμόγελο και πάλι....

Και << ΝΟΜΙΖΕΙΣ >> ότι ζεις ξανά....

Κι έρχεται ένα βράδυ.....σαν το αποψινό....

Που δεν θυμάσαι κανένα φιλί

Δεν αποζητάς κανένα χάδι

Η ψυχή άδεια σε ένα κορμί που είναι από καιρό σε λήθαργο....

Και πονάει....

Τόσο όσο ένας χωρισμός....

Και δεν έχεις τίποτα να προσευχηθείς για να γυρίσει...

Δε μετράς πια τις μέρες για να την προσμένεις....

Δεν σου έχει μέινει τίποτα για να την ονειρεύεσαι...

Δεν σου έχει μείνει πια τίποτα για να ελπίζεις.....