Αν δεν βάλεις αυτό το σημείο στίξης συνεχίζεις και τραγουδάς ......κι ας είσαι φάλτσα κι ας έχεις ντύσει με εφήμερες νότες και στροφές αυτό που περιγράφει τη ζωή σου
Τη βάζεις όμως και σταματάς την ανάσα για να δηλώσεις τη συνέχεια....
Κ εχω βαρεθεί τα γνωστά κλισέ αν δεν πιάσεις πάτο δεν ξανασηκώνεσαι & τα καλύτερα έρχονται....
Δεν έχει αλλάξει μόνο η κοσμοθεωρία μου & εγώ γενικά, άλλαξαν κι οι άλλοι τριγύρω μου
Κι ακόμα δεν βρήκα όαση....
Χάνομαι σε γέλια, σε χορούς, σε όνειρα εφήμερα, σε ένα αέναο δε βαριέσαι, σε μια μοιρολατρεία που τελικά δεν αποδίδει γιατί όσο & να ακολουθείς οιωνούς & διαισθήσεις, πάλι μόνη βρίσκεσαι παρά τα μύρια πρόσωπα τριγύρω σου που σου δηλώνουν πόσο σε αγαπούν κι ότι δεν θα σε αφήσουν ποτέ....
Κι όταν η μοναξιά είναι τόσο πολύβουη είναι πιο έντονη.
Ο φόβος όταν δεν τον έχεις ντύσει με κάποιον μπαμπούλα είναι πιο μεγάλος
Κουράστηκα να ταξιδεύω χωρίς χάρτη και πυξίδα, όσο περιπετειώδες κι αν φαίνεται, βαρέθηκα να μην θυμάμαι από που έρχομαι και να ξεχνάω πού θέλω να πάω....
Σιχαίνομαι την εποχή που ζω, την αβεβαιότητα, την αμφιβολία......
Πιο πολύ δεν αντέχω να είναι όλη μου η ζωή η προσμονή ενός μεγάλου έρωτα και να έχω ξεχάσει τελικά πώς είναι ν’ αγαπάς & ν'αγαπιέσαι
Ίσως επειδή ποτέ δεν αγάπησα εμένα. Ισως επειδή τίμησα στο έπακρο τον ορισμό της αυτογνωσίας....
Κ έπειτα πως να με αγαπήσω όταν δε ξέρω αν υπάρχω καν....
Κουράστηκα να φεύγω πάντα πρώτη με το που αρχίζει κάθε χάραμα να γραμμοσκιάζεται η μελαγχολία της ψυχής μου....
Μήπως ήρθε η ώρα να μείνω κάπου τελικά;
Σε κάτι;
Με κάποιον;
Ζητείται ο διαγνώστης του προβλήματός μου....
Και ζητείται & όραμα....
Χωρίς τη βοήθεια των άστρων
Μόνο μ’ εμένα πλοηγό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου