O HΛΙΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ,,,,,,ΜΕ ΜΕΛΑΓΧΟΛΕΙ.......

Πράγματα δυο ολοζώντανα, ζω μέσα στο όνειρό μου
είν’ και τα δυο αχώριστα, βαριά και τρομερά
μόνο η ψυχή μου μάτια μου δε φεύγει απ’ το κορμί μου
κι είναι αυτό ένα βάσανο και μία συμφορά

Μόνο του μένει το κορμί μέσα στο Γολγοθά του
τρέχουν τα μάτια της ψυχής κι αγγίζουν τα μαλλιά Του
κι αφήνει πίσω της πολλά, αχνάρια ζωντανά,
αχνάρια που είναι όλο ευχές και είναι απ’ την καρδιά

Κι άλλον ακούω να ρωτά, γιατί είσαι λυπημένη
ν’ ακουστεί η φωνούλα σου που ζεις συντετριμμένη
και τα κλειστά τα χείλη σου ανοίγουν και αφήνουν
κι αργά οι χτύποι της καρδιάς χτυπούν και αργοσβήνουν

Κι άλλος ρωτάει για να δει αν είσαι ευτυχισμένη
σφίγγεις στα δόντια, την ψυχή και με καρδιά σφαγμένη
σαν άνοιξη το χαμόγελο στο στόμα σου πλαταίνει
η δυστυχία, λες πικρά, με κάνει ευτυχισμένη

Κι όλο κρατάει το όνειρο, πού να ’σαι να το σβήσεις
κι όλο ρωτούνε αδήμονοι, τι να ’χεις κι αργοσβήνεις;
Όλα τα έχεις στη ζωή, προσμένουν το άγγιγμά σου
το μυστικό μας, μάτια μου, το θάβεις στην καρδιά σου

Κι ο άνδρας δίπλα σου ζητά, το ταίρι σου να γίνει
κι όλα σου τάζει τα καλά, του κόσμου το ασήμι
ναι, ψιθυρίζεις άκεφα, σα να ’σαι υπνωτισμένη
μα απ’ το κορμί σου η καρδιά, αλλού είναι δοσμένη

Και νιώθω πως ξαλάφρωσα, όπως και η καρδιά μου
ευχές φεύγουν αδιάκοπα μέσα απ’ τα όνειρά μου
όνειρα που είναι ατέλειωτα, κρατάνε μια ζωή
μα την καρδιά μου θα βαστώ, για σένα πάντα αγνή!