ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ.........

AN NIΩΣΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ............

...........άφησε το δάκρυ να κυλήσει και θα έρθει η ώρα... που θα στεγνώσει πάνω σου αφήνοντας στο δρόμο του μόνο τη παγερή αίσθηση του αέρα να σου θυμίζει απλά όσους δεν σε εκτίμησαν.
Μην διστάσεις να διώξεις από μέσα σου αυτές τις σταγόνες μη προσπαθήσεις να φανείς δυνατή μπροστά σε όσους απλά αδιαφόρησαν με λυγμούς και με κραυγές,,,,,, βγάλε τώρα ό,τι έχεις να πετάξεις γιατί αν το κρατήσεις μέσα σου αυτό το δάκρυ θα ποτίζει συνεχώς τη καρδιά ώσπου κάποτε θα τη πνίξει...
Κάτι τέτοιες μέρες που τα όνειρα βαραίνουν την ψυχή και αναζητούν μια στέγη, μια συννεφιά σκιάζει την ψυχή μου... Ψάχνω έναν ήλιο σε μάτια αγαπημένων, που έψαχναν να βρουν ουτοπία....... σε δάση σκοτεινά και χάθηκαν για πάντα.
Τα όνειρα ξημέρωσαν σε λασπωμένους δρόμους, τα μάτια που τα έβλεπαν γεράσανε προσμένοντας...

Έτσι λοιπόν είναι ο έρωτας.........

το βράδυ πονάς την ημέρα ονειρεύεσαι........

Ψιθυρίζεις φωνάζεις ουρλιάζεις στα όνειρά σου. Ίσως να μην σε ακούει κανείς. Εσύ όμως το κάνεις γιατί τα όνειρα είναι αυτά που σε λυτρώνουν από τον πόνο της ψυχής σου.
Τα παραμύθια έχουν ευτυχισμένο τέλος, κι αυτό θέλουν όλοι. Οχι όμως και οι ιστορίες από τη ζωή, καθώς πια, όταν έχεις μεγαλώσει, έχεις μάθει πόσο δύσκολα μπορεί να έρχονται κάποιες φορές τα πράγματα. Μπορεί κανείς να τις πει σαν παραμύθι, αλλά πάντοτε ξεχωρίζουν. Γιατί είναι αληθινές και μερικές φορές κρύβουν πολύ συναίσθημα: ΠΟΝΟ, ΘΛΙΨΗ, ΠΙΚΡΑ,,,,,,,
Και ΧΑΡΑ, όμως...
Τα όνειρά μου με προδώσανε μια κρύα νύχτα του χειμώνα, τότε που ο στεναγμός έγινε ένα με το δάκρυ μου. Ο πόνος μαχαίρι βαθύ χάραξε μέσα μου αισθήματα και ότι όμορφο είχε απομείνει από την λέξη αγάπη & ΕΛΠΙΔΑ. Φοβόμουν να κοιτάξω πια τον ουρανό τις νύχτες που μόνη άντεχα καρτερικά την τιμωρία του ΥΠΑΡΧΩ. Και τώρα φοβάμαι. Φοβάμαι να αφήσω την φαντασία να τρέξει ελεύθερη, να φωνάξει πως ελπίζω γιατί ξέρω πως κι αυτό το όνειρο γρήγορα θα σβήσει. Θα γίνει μακρινό κι απόμακρο και θα πεθάνει η ελπίδα μου θαμμένη στα ερείπια της λησμονιάς. Φοβάμαι απλά γιατί ΥΠΑΡΧΩ, ΖΩ & ΥΠΟΜΕΝΩ. Φοβάμαι γιατί ποτέ δεν θα αγγίξω αυτό που η ψυχή μου χρόνια λαχταρούσε ντυμένη στα λευκά,

αυτό που οι άνθρωποι σου δίνουν μα τόσο εύκολα το παίρνουν πίσω.......

Αυτό το υπέροχο συναίσθημα που λέγεται αγάπη, γιατί απλά φοβάμαι να τολμήσω, φοβάμαι τις απογοητεύσεις και τις απορρίψεις........

ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΝΕΙΡΑ ΞΑΝΑ.....