Και να που ήρθε η μέρα της κρίσης μου και με τρομάζει όσο δε μπορείτε να φανταστείτε, δε θελω να λυγίσω,,,,,,, κι αν δακρύσω από τις τύψεις που σίγουρα θα μου προκαλέσει, έχω χάσει το παιχνίδι, αν υποκύψω η ζωή μου απο εδώ κι έπειτα θα ειναι χαοτική, αν συνεβαιναν κάποιες κατάστασεις που με έκαναν να ξεχνιέμαι και να σπάω ένα αμυδρό χαμογελάκι που και που, τώρα η θλίψη θα στήσει χορό,,, δε θα κοιμηθώ απόψε,,, φοβάμαι τους εφιάλτες δεν εχω πια τη δύναμη να τους αντιμετωπίζω κατά πρόσωπο. Θέλω κάτι,, ή μάλλον κάποιον συγκεκριμένο να μου δώσει απόψε το κουράγιο που τόσο πολύ έχω ανάγκη,, αλλά χάθηκε κι αυτός κάπου στην πορεία του δικού του Γολγοθά και της ματαιοπονίας του.
Αναρωτιέμαι,,, πως θα είμαι άραγε αύριο τέτοια ώρα?
Aναρωτιέμαι πόσος καιρός θα περάσει στ' αλήθεια μέχρι το επόμενο ΑΛΗΘΙΝΟ μου χαμόγελο!
Aναρωτιέμαι πόσος καιρός θα περάσει στ' αλήθεια μέχρι το επόμενο ΑΛΗΘΙΝΟ μου χαμόγελο!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου