ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ
ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕ ΤΟΛΜΟΥΝ
ΝΑ ΞΕΣΤΟΜΙΣΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ...
ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΑΣ ΤΡΟΜΑΞΩ...
ΙΣΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΟΥ....
ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕ ΤΟΛΜΟΥΝ
ΝΑ ΞΕΣΤΟΜΙΣΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ...
ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΑΣ ΤΡΟΜΑΞΩ...
ΙΣΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΟΥ....
5 σχόλια:
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ! ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΟΝΟ!
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΜΠΟΡΕΙΣ -ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ- ΝΑ ΤΑ ΓΡΑΨΕΙΣ!
ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΙΑ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΘΥΜΑ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΝΑ ΞΕΣΤΟΜΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠ' ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΟΓΙΚΗΣ "ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ" ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΩΣ ΠΙΟ ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΟΝΙΜΗ!
ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ!
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΣΟΥ, ΒΡΕ ΧΑΖΟΥΛΑ! Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΣΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ, ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ - ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΕΝ ΤΙΜΗ!!
ΑΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΘΑ ΑΠΟΚΟΜΙΖΕΣ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΜΙΑς ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΕ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ...
ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΟΜΩΣ (ΔΕ ΜΕ ΤΙΜΑΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙ ΘΑΡΡΟΣ & ΤΟΛΜΗ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕ ΜΟΥ ΕΛΛΕΙΨΑΝ ΠΟΤΕ) ΜΕ ΚΑΤΑΚΛΥΖΕΙ ΜΙΑ ΔΕΙΛΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΕΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΖΩΗΣ.
ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΣΟ ΒΑΡΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ....
ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΕΝΝΟΩ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΣΟΥ ΚΟΣΜΟΥ... ΑΠΟ ΦΟΒΟ ΜΗ ΓΙΝΕΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΙΜΗ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ...
ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ & ΟΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ
Γεια και χαρά σου, «Μη φοβάσαι την τρέλα»!
Λοιπόν, αρχίζω να σου απαντάω από εδώ, επειδή, σου το λέω εν τιμή, με συγκλόνισες με αυτά που γράφεις. Μέσα σε ελάχιστες αράδες, μού εκμυστηρεύτηκες ένα σωρό βαθιά και ουσιαστικότατα πράγματα! Και θέλω κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, διότι το έκανες αυτό ενώ ήταν η πρώτη φορά που επικοινωνούσαμε κάπως εκτενώς και, ουσιαστικά, δεν με γνώριζες.
Ξεκινώ, με κάτι για εμένα. Μου είπες, «Δε φαντάζεσαι πόσο βαρύ είναι αυτό το φορτίο». Σε πληροφορώ, λοιπόν, ότι το γνωρίζω πάρα πολύ καλά, δεδομένου ότι το είχα πάνω στους ώμους μου επί τριάντα ολόκληρα χρόνια, και μόλις πρόσφατα, χάρη στην είσοδο μιας ευλογημένης ιστολόγου στη ζωή μου, μπόρεσα ν’ απαλλαγώ από αυτό. Αν έχεις όρεξη, δες τι έχω γράψει εδώ (όπου μιλάω για τον χωρισμό μου από την πρώην σύζυγό μου), κάτω από το βίντεο με το τραγούδι «Δεν μένω πια εδώ».
Αντιλαμβάνομαι ότι σου έχει στοιχίσει πάρα πολύ. Και τώρα κατάλαβα ότι αυτό εννοούσες, όταν έγραφες προ καιρού ότι έχασες το αγγελάκι σου κι έβριζες το Θεό (πιστεύω κι εύχομαι να μην έχω κάνει τώρα λάθος). Και το έγραψες τόσο υπέροχα, αλήθεια, με τόση δύναμη και τόσο παράπονο!
Βγήκε τεράστια (όπως το συνηθίζω, άλλωστε, η απάντησή μου, και γι' αυτό με βαριούνται πολλοί που αρέσκονται στα επιδερμικά τηλεγραφήματα) η απάντησή μου, και γι' αυτό την σπάω στα τρία, για να τη δεχθεί το μπλόγκερ.
Κι άλλο αστείο(;...) με τη λεκτική επαλήθευση: Η λέξη που μου ζητήθηκε να γράψω ήταν: polosis!
ΑΠΟΦΕΥΓΕ ΤΗΝ, ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ!
Κι επειδή εγώ δεν είχα κάνει εισαγωγή στο λογαρισμό μου της google, η νέα λέξη που μου ζητήθηκε όταν έκανα εισαγωγή κι επανήλθα, ήταν αυτή: faliscus!
Είναι απολύτως λογικό αυτό το παράπονο. Είναι, όμως, και άλλο τόσο καταστρεπτικό, όταν εγκλωβιζόμαστε σ’ αυτό και δεν βλέπουμε τη θετική πλευρά του πράγματος (για ΟΛΑ τα δυσάρεστα υπάρχει η θετική πλευρά τους, σου το υπογράφω αυτό).
Κι αρχίζεις, με αυτόν τον εγκλωβισμό, τις εντελώς εσφαλμένες, αυτοκαταστροφικές εκτιμήσεις. Να μία, αίφνης: ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΟΥ ΖΩΗΣ, ΑΛΛΑ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΣΧΕΣΕΩΣ ΣΟΥ! ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ! ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ Ή ΟΧΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ, ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙΣ! ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟ ΤΟ «ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ», ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΟΙΚΤΙΡΕ»! – ΑΣΕ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΣΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΚΦΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΑΣΦΑΛΗ ΓΝΩΜΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ Ή ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ!
ΕΑΝ ΗΤΑΝ ΓΕΝΙΚΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΚΤΙΜΑΣ ΕΣΥ ΤΩΡΑ, ΤΟΤΕ ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ (ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΡΑ ΤΡΙΧΑ ΤΟ ΓΛΥΤΩΣΑ), Ή ΝΑ ΕΙΧΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ, ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΤΑΥΤΑ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΥΠΕΡΑΡΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ!
Και πώς έγινε αυτό το «θαύμα»; Απλούστατα, επειδή δεν έχασα ολοκληρωτικά, ούτε και στις πιο αβάσταχτες ώρες, την πίστη στον εαυτό μου, τη συνέπεια, την τόλμη και παρρησία, την αναζήτηση της αλήθειας και της ευτυχίας - ΕΠΕΙΔΗ, ΤΕΛΙΚΑ, ΕΙΧΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΣΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ, ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΟΠΩΣ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΛΕΣ ΣΕ ΑΛΛΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ, ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΙΜΗΜΑ!
ΚΑΙ, ΞΑΦΝΙΚΑ, ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ ΟΤΙ... ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ, ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ! ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΟΠΟΙ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΑ, ΕΓΙΝΑΝ... ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ!
ΚΑΙ ΜΗ ΝΟΜΙΣΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ! ΕΝΑΣ ΚΟΙΝΟΤΑΤΟΣ ΘΝΗΤΟΣ ΕΙΜΑΙ! ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΑΦΟΥ ΤΟ ΜΠΟΡΕΣΑ ΕΓΩ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΙ ΕΣΥ;; ΑΣΕ, ΔΕ, ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΙ ΟΥΚ ΟΛΙΓΟΙ ΑΛΛΟΙ!
Έχω γράψει κι άλλα σχετικά πράγματα, που τώρα βλέπω ότι έχουν αξία και για εσένα, σε μια αγαπημένη μου ιστολόγο, την Άνιμα που ταξιδεύει, στην ανάρτησή της με τον τίτλο «Λίγο πριν...». Είναι τα δύο τελευταία από τα επτά, συνολικά(!), σχόλια που έχω δημοσιεύσει σε αυτή την ανάρτησή της. Διάβασέ τα όποτε έχεις όρεξη, πιστεύω ότι θα σε ικανοποιήσουν.
Κι αφού σε χαρακτηρίζουν το θάρρος και η τόλμη, δεν θα είναι άδικο, δεν θα είναι ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ, να κλειστείς στα μπουντρούμια της δειλίας εσύ, που διαθέτεις τα απαραίτητα εφόδια (θάρρος και τόλμη, αλλά και ειλικρίνεια, και αυτοκριτική διάθεση) για να ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ;;
Θέλεις να σου επισημάνω κι άλλο λάθος σου; Μου γράφεις, «Δε με τιμάει αυτό που θα πω...». ΜΑ, ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΤΙΜΑΕΙ!
Εν κατακλείδι (δεν χρησιμοποιώ τυχαία εδώ αυτή τη φράση, ελπίζω να μας δοθεί, και μάλιστα σύντομα, η ευκαιρία για να σου το εξηγήσω), γιατί να μην μπορέσεις να κάνεις το πρώτο λυτρωτικό βήμα, που είναι οι περαιτέρω εκμυστηρεύσεις; Και αν σου είναι δύσκολο να τις κάνεις δημόσια, μπορείς κάλλιστα να τις κάνεις, όπως σου έγραψα, κατ’ ιδίαν σε αυτιά δυνατά και πρόθυμα να σ’ ακούσουν, σε αυτιά που μπορείς να εμπιστευτείς ότι δεν θα εκμεταλλευτούν όσα τους εκμυστηρευτείς – άσε, πάλι, που είναι τεράστιο λάθος αυτός ο φόβος σου! ΤΕΡΑΣΤΙΟ, ΣΟΥ ΛΕΩ!!
Φτάνω, έτσι, στην αρχή της συγκλονιστικής απαντήσεώς σου: Και γιατί να μη σε γνωρίσω από κοντά; Τι μας εμποδίζει; Εμένα, τουλάχιστον, απολύτως τίποτε! Κι εσύ, πάλι, έχεις το θάρρος και την τόλμη σου!
Σου εύχομαι να έχεις ένα υπέροχο ξημέρωμα.
...Ήταν νύχτα όταν είχα σχεδόν ολοκληρώσει το γράψιμο ετούτου του... ψυχοβγάλματος, έμπλεξα όμως με κάτι άλλα, κι έτσι τώρα που σου τα στέλνω είναι πια μέρα!
Καλή σου μέρα, λοιπόν!
Δημοσίευση σχολίου