Και τα χρόνια περνάνε...
οι εποχές αλλάζουν
μικρότερος και πιο κρύος ο χειμώνας
το καλοκαίρι μεγαλύτερο και πιο ζεστό..
Ανθρωποι νέοι εισβάλλουν στη ζωή μας και φέρνουν άλλοτε αναταραχή- και λοξοδρόμηση από την καθημερινότητα
κι άλλοτε μια γαλήνη & ηρεμία που εύχεσαι να μπορούσε να κρατήσει για πάντα...
Για πάντα ? Χαα
τόσο μικρή λέξη από το άτιμο πάντα, που χωράει τα πάντα όλα...
και μας έχει διαψεύσει άπειρες φορές...
Κάποιες φορές όταν πέφτω σε βαθειά σκέψη και περισυλλογή, νομίζω ότι αυτός ο κόσμος έχει φτάσει στο τέλμα...
όταν ηρεμώ όμως και έχω την ευκαιρία να αναθεωρήσω πράγματα και καταστάσεις,
συνειδητοποιώ ότι δεν έχει τελματώσει ο κόσμος,
αλλά εμείς
και δυστυχώς κάποιες φορές, το κάνουμε συνειδητά
βαφουμε μ'αυτό το απαίσιο γκρι της ψυχής μας, όλο το ουράνιο τόξο και το ξεχνάμε εκεί ακόμα κι αν η καταιγίδα έχει κοπάσει
γιατί δυστυχώς δεν έχουμε μάθει τον τρόπο, πως να διαγράφουμε τα κακώς κείμενα...
άντε στο χαρτί τραβάς ένα Χ ή παίρνεις μια γομολάστιχα κ αρχίζεις να σβήνεις...
Με τη ρημαδοψυχή όμως τι στο διάολο γίνεται;
Δεν έχουμε μάθει τον τρόπο να χτίζουμε επάνω στα ερείπια κάτι καινούργιο, φιλόξενο και ελπιδοφόρα ανθεκτικό κυρίως...
ώστε να μπορούμε να ξαναγράψουμε με εμπνευσμένη πνοή την αφήγηση του happy end της δικής μας ιστορίας...
Πάλι σε πληθυντικό πρόσωπο μίλησα;
Μη μου δίνετε σημασία
χρεώστε μου τον πολύ προσωπικό ενικό
Kάποια προγενέστερη στιγμή, σ' αυτό εδώ το μπλογκ
είχα μιλήσει για ανθρώπους που ΕΜΕΙΣ τους δίνουμε το περιθώριο ώστε να μας πληγώσουν...
Κι αν τελικά ο μόνος τρόπος ώστε να το αποφύγουμε είναι να μη τους δίνουμε καν το περιθώριο να τρυπώσουν στη ζωή μας;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου