ΕΝΑ ΑΤΕΡΜΟΝΟ ΚΕΝΟ...

O ετήσιος φόρος τιμής για τη σημερινή ημέρα...
κι επειδή δεν υπάρχουν  λόγια για να περιγράψει κανείς μια πεθαμένη ψυχή...

δε θα σας κουράσω σήμερα...

αλλά πονάω απίστευτα...

και θλίβομαι

επειδή εδώ κι επτά χρόνια μου χρωστάνε μια αγκαλιά που απ΄ότι φαίνεται δε πρόκειται να πάρω ποτέ....


ΤΙΠΟΤΑ ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ ΑΠ' ΟΤΑΝ ΧΑΘΗΚΕΣ...

Σε σκέφτομαι κάθε μέρα και πονάω....

Και τι δε θα δινα να έκλεινα τα μάτια μου και να έβρισκα τη λύτρωση... και δε με νοιάζει και να μη τα ξανανοίξω ποτέ πια...

θα ήθελα να μπορώ να σε σκέφτομαι κάπου εκεί ψηλά να παίζεις σ ένα τεράστιο καρουζέλ και να είσαι χαρούμενη.... αλλά δε μπορώ...

ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ...