μια καλή νεράϊδα
ξεκινούσε μια άλλη - όμορφη - ζωή...
με όνειρα και προσδοκίες....
λαχτάρα για ζωή,
ζωή να δώσει....
6 χρόνια μετά...
σερνόταν αιμόφυρτη μπροστά σε βωμούς και ιερά...
τρελαμένη έβριζε θεούς και δαίμονες
καταριόταν τη μοίρα της
και τη μέρα που γεννήθηκε...
για τη ζωή που τόσο δύσκολα χαρίστηκε μες τα σπλάχνα της....
και τόσο εύκολα ζήλεψαν την ευτυχία της
και της την πήραν πίσω...
ζήτησε να μάθει αν χρωστάει στη ζωή...
αν πληρώνει δανεικά μια άλλης ζωής...
μιας άλλης εποχής....
αλλά δε πήρε απάντηση
και
1 χρόνο αργότερα....
τα πάντα κατέρρευσαν γύρω της
χάρτινος πύργος....
χάρτινη η αγάπη
εύκολα πήρε φωτιά...
έχτισε ένα σπίτι στην οδό της μοναξιάς
το γέμισε με φαντάσματα
τα κέρναγε με το δάκρυ της κάθε βράδυ...
και οι σιωπές της έδιναν μάχη
με τις κραυγές της καθημερινά
μες τα σωθικά της...
Σήμερα λοιπόν
την εκδικήθηκε ο βοριάς....
άλλη μία φορά....
Τα πρέπει της....
την έβγαλαν από το καβούκι της...
μέσα σε ιερό χώρο καθώς έστεκε...
κάπου κάπου... κυλούσε ένα δάκρυ απ τα μάτια της...
και κορόϊδευε τον εαυτό της...
ότι τιμούσε εκείνη τη ξένη γυναίκα...
που τόσο πρόθυμα τη δέχτηκε στη ζωή της
και της χάρισε απλόχερα την αγάπη της
και την έκλεισε σαν κόρη της στην αγκαλιά της...
Η νεράϊδα κοίταξε το γιο της γυναίκας εκείνης
που είχε πάει να τιμήσει τη μνήμη της....
κ
μαζί του είχε ζήσει μια ζωή....
κι όμως μάταια...
προσπαθούσε να θυμηθεί την τελευταία τους όμορφη στιγμή....
τι κρίμα....
βούρκωσε και μελαγχολία γέμισε τη ψυχή της....
για όλα αυτά τα χρόνια.....
τα καλύτερα της ζωής της που πήγαν χαμένα...
δε τη παρεξηγούσε κανείς...
όλοι ήξεραν πόσο πολύ την αγαπούσε εκείνη η γυναίκα....
κ ότι για τη μνήμη της έτρεχαν αυτα τα δάκρυα
την πλησίασε ξαφνικά αυτός....
βαλτός ήταν να της θυμίσει το λάθος της ζωής της....
και να στρίψει αργά το μαχαίρι στις πληγές που της άνοιξε
και δε κατάφερε ποτέ του - να της γιατρέψει.....
Έσκυψε τη φίλησε απαλά....
κι ανάσανε το άρωμά της
σαν πορσελάνη της φέρεται πια
ενώ αυτή συνέχεια αποτραβιέται....
και της είπε....
Τέτοια μέρα κάθε χρόνο....
θα έπρεπε να γιορτάζουμε την επέτειό μας
όχι το μνημόσυνο της μητέρας....
Κύρτωσε τους ώμους της αυτή
κ έκανε να φύγει...
κάποιες γυναίκες την άγγιζαν
και της έλεγαν
τι καλά που έκανες κόρη μου και ήρθες....
σ'αγαπούσε πολύ η σχωρεμένη...
με τον καημό το δικό σας έφυγε....
Στο δρόμο του γυρισμού σκεφτόταν
ότι δεν έχει τζάκι στο σπίτι....
αλλά σκεφτόταν να ανάψει μια δυνατή φωτιά
και να ρίξει εκεί ότι την κρατάει φυλακισμένη
να κάψει όλες τις χάρτινες αγάπες...
όλες τις αναμνήσεις....
ολα τα κούφια λόγια
να γίνουν παρανάλωμα
και στο τέλος
να πέσει κ αυτή μέσα σ αυτήν και να καει...
μήπως και ξαναγεννηθεί....
μα δε την ένοιαζε και τόσο να ξαναγεννηθεί...
επειδή και πάλι
το νερό της λήθης συνέχεια θ'αποζητάει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου