Eσύ νύχτα που με ξέρεις τόσο καλά... φέρε σε παρακαλώ αυτο το πικρό ποτήρι της λήθης... μια ολόκληρη ζωή που τέλειωσε με ένα απλό σημείο στίξης... μια τελεία...
μια τελεία στο παρελθόν που κάποτε ονειρεύτηκες για μέλλον...
μια τελεία που έκοψε κάθε δεσμό με το τότε...
ένα μελανό σημείο στίξης... που παντα θα βαραίνει την καρδιά και τη ψυχή σου... Δεν έχει καρουζέλ πια... ουτε καν στον ύπνο σου...
στον ξύπνιο σου δε....μπορείς να τα απολαμβάνεις σε ένα πάρκο...
αλλά τα μάτια σου πάντα θα γεμίζουν με δάκρυα αντικρύζοντάς το...
αυτή θα είναι και η τιμωρία σου... γιατί ίσως τελικά μόνο αυτό σου αξίζει...
τι κι αν έμαθες καλά να προσποιείσαι ότι όλα είναι εντάξει...
εσύ ξέρεις καλύτερα απο τον καθένα για το κολαστήριο της ψυχής σου...
παρηγόρήσου με τη σκέψη λοιπόν πως κανείς δε θα είναι δίπλα σου να αφουγκράζεται τα ουρλιαχτά της απογνωσής σου....
Καληνύχτα όνειρο....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου