Λένε πως οι "δικοί μας άνθρωποι" είναι πάντα κοντά μας & μας στηρίζουν σε κάθε καλή και άσχημη στιγμή... είναι εκεί..ακόμη κι όταν δεν αναγνωρίζουν στο προσωπό μας αυτό που αγαπάνε, υποτιθεται ότι είναι εκεί όταν είμαστε χαρούμενοι, λυπημένοι, θυμωμένοι, απογοητευμένοι.
Το κερδίζουμε με την πάροδο του χρόνου, όμως με κάποιους ανθρώπους δε το κερδίζουμε ποτέ... όσο κοντά κι αν νομίζαμε πως ηταν, επειδή ίσως η υστεροβουλία τους, ίσως η υπερεκτίμηση του εγώ τους, είναι πιο σημαντικά πράγματα απο τη δική μας ανάγκη να εκφράζουμε τα όσα νιώθουμε.
Δεν είμαστε τα πρότυπα που τυπικά θα ήθελαν...άρα & τυπικά.... δεν υπάρχουμε γι αυτους, εκτός κι αν κάποια στιγμή θυμηθούν πως...γίναμε αρκετές φορές αυτό που θα ήθελαν,,, για να είναι καλά εκείνοι....
Η μνήμη όμως τις περισσότερες φορές ΠΡΟΔΙΔΕΙ οικτρά ... ας μην έχουμε απαιτήσεις λοιπόν...
Το κερδίζουμε με την πάροδο του χρόνου, όμως με κάποιους ανθρώπους δε το κερδίζουμε ποτέ... όσο κοντά κι αν νομίζαμε πως ηταν, επειδή ίσως η υστεροβουλία τους, ίσως η υπερεκτίμηση του εγώ τους, είναι πιο σημαντικά πράγματα απο τη δική μας ανάγκη να εκφράζουμε τα όσα νιώθουμε.
Δεν είμαστε τα πρότυπα που τυπικά θα ήθελαν...άρα & τυπικά.... δεν υπάρχουμε γι αυτους, εκτός κι αν κάποια στιγμή θυμηθούν πως...γίναμε αρκετές φορές αυτό που θα ήθελαν,,, για να είναι καλά εκείνοι....
Η μνήμη όμως τις περισσότερες φορές ΠΡΟΔΙΔΕΙ οικτρά ... ας μην έχουμε απαιτήσεις λοιπόν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου